هوای همدان دارد بارانی می شود و یکی از دل انگیز ترین روزهای پاییزی را داریم شروع می کنیم. از دهم آبان به این طرف برگ های درختان در همدان شروع به ریختن می کند و مردم دیگه لباس های گرم می پوشند . دیگه عموم خدا بیامرز هم نیست که با هم بریم تو هوای پاییزی همدان و یا ملایر و باران بیاد و نوار گوش کنیم. خدا رحمتش کند. روزها چقدر زود سپری می شوند و من همش بی خیالم . گاهی وقتها کار به آدمیزاد زور میگه ولی به آقای جلوه این کاره همیشه هستش. نوشتن هم سخت شده ولی حیفیم آمد توی این هوای عالی چیزی ننویسم. جواد علیزاده ی عزیز این روزها در بهترین موضع قدرت قرار گرفته و می توان دیگر به او اطمینان کرد. یعنی از ماه رمضان امسال دیگه بیشترشناختمش ، اونجا که کامرانی اذیت می کرد و آقا جواد با سختی جواب آن جوان خوش سیرت را می دارد. امیرحسین خان مرتضوی سادات هم بزرگی میکند و دیگه از دور دستها میبینمش که ازما سبقت میگیرد و میرود ، خوش بتاز ای جوان خوش نام. حاج حسین سیفی هم خیلی خوشحالم که بیشتر با این مرد الهی آشنا شدم. حاج حسین به روز به روز است و به نظرم مسائلش اگر حل شود، خیلی از تهرانی ها و مشهدی ها باید بی

دیشب آنقدر سبک شده بودیم که در آسمان ها سیر میکردیم. مگر ممکن است آدمیزاد اینقدر بهش خوش بگذرد. دیگه اصلا غصه معنا نداشت. همه ی آن چهل یا پنجاه نفر روی زمین نبودند. در منزل آقای سیفی عزیز. امیر حسین مرتضوی میخاست بخواند نمیدانم چه شد نخاند. همه چیز برای پرواز مهیا بود در آن دو ساعت. همه بودند. آقای فرازمند، رنجبران( به من گفت تک پر شدی) ، و خیلی های دیگر . حتا کیوان هم آمد با من قهر کرده بود چند ساعتی. استاد ساعد که آمد رنگ هایجدید به ما اضافه شد. چه محضر گرمی دارد این جوان خوش چهره . برق چشمان آقای ساعد شبیه خیلی از مردان و بچه های جلسه قرآن بود. گویا این برق چشم رادیده بودم . در کجا نمیدانم. چقدر شفاف و درخشان . مثل یاقوت. مثل چشمان محمد طهوری از عشق می بارید. استاد علیزاده هم بود. یک لحظه احساس کردم به تمام آرزوی های دوران بچگیم رسیده ام و آن در کنار حاج آقای علیزاده بود. سرم به آسمان میخورد. چقدر ثروت مند شده بودم یک طرف حاج آقا علیزاده و طرف دیگر محمد جواد و حاج آقای ساعد. مگر یک انسان می تواند اینقدر بزرگ و سرحال شود. دیشب در بالای قله الوند برای اولین بار در آبان ماه95 برف نش